X
تبلیغات
برنامه نویس بیجار - شعر سعدی
وقتي دل سودايي مي رفت به بستان ها                       بي خويشتنم کردي بوي گل و ريحان ها
گه نعره زدي بلبل گه جامه دريدي گل                        با ياد تو افتادم  وز ياد برفت آن ها

تا خار غم عشقت آويخته در دامن                              کوته نظري باشد رفتن به گلستان ها 


بوی گل و بانگ مرغ برخواست                                    هنگام نشاط و روز صحراست

فرّاش خـــــــــزان ورق بیفشاند                                     نقـّاش صبـــا چمـــــن بیاراست

ما را سر باغ و بوستان نیست                                      هر جا که تویی، تفرّج آنجاست


آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار                هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب ا‌ست

جنبش سرو تو پنداری کز باد صباست؟               نه، که از ناله مرغان چمن در طرب ا‌ست


آنان که در بهار به صحرا نمی‌روند                            بوی خوش ربیع بر ایشان محرّم است

آرام نیست در همه عالــــــم به اتفّاق                           ور هست در مجاورت یار محرم است


این باد بهار بوستان است                                     یا بوی وصال دوستان است

دل می‌برد این خط نگارین                                    گویی خط روی دلستان است

ای مرغ به دام دل گرفتار                                     بازآی که وقت آشیان است


وقت آنست که مردم ره صحرا گیرند                  خاصه اکنون که بهار آمد و فروردین است

چمن امروز بهشت است و تو در می‌بایی             تـــــــا خلایق همه گویند که حورالعین است


خاطر به بــــــاغ می‌رودم روز نوبهار                   تا بــــــا درخت گل بنشینم به بوی دوست

فردا که خاک مرده به حشر آدمی کنند                   ای باد خاک من مطلب جز به کوی دوست


ا شکایت‌ها که دارم از زمستان فراق                 گر بهاری باز باشد لیس بعد الورد برد

هر که را دردی چو سعدی می‌گدازد گو منال      چون دلارامش طبیبی می‌کند داروست درد